Детям нужна схема, а не нравоучения
В конфликте с ребёнком 9–10 лет бессмысленно рассчитывать только на призывы к совести, стыду или «правильному» поведению. В этом возрасте детям ещё сложно стратегически выстраивать отношения и удерживать взрослую модель самоконтроля.
Именно поэтому не работают фразы:
- «хорошие дети так себя не ведут»;
- «ну просто пройди мимо»;
- «не обращай внимания»;
- «тебе должно быть стыдно».
Ребёнку нужна не моральная оценка, а понятная схема действий.
Мы даём детям конкретную модель:
- как остановить конфликт;
- как обозначить границу;
- когда звать взрослого;
- что делать, если ситуация повторяется.
Эту схему важно многократно повторять, отрабатывать и обсуждать вместе с ребёнком.
После этого обязательно нужна рефлексия:
- что получилось;
- что не сработало;
- стало ли тебе легче;
- что ты почувствовал;
- какой вывод можно сделать на будущее.
Именно так постепенно формируется навык:
ситуация — действие — осмысление — новое поведение.
9–10 жастағы баламен қақтығыс кезінде тек ар-ұятқа, ұялуға немесе «дұрыс» мінез-құлыққа шақыруға сену тиімсіз. Бұл жаста балаларға қарым-қатынасты стратегиялық түрде құру және ересек деңгейіндегі өзін-өзі бақылауды сақтау әлі қиын.
Сондықтан мынадай сөздер нәтиже бермейді:
- «жақсы балалар бұлай істемейді»;
- «жай ғана жанынан өтіп кет»;
- «мән берме»;
- «саған ұялу керек».
Балаға моральдық баға емес, түсінікті әрекет схемасы қажет.
Біз балаларға нақты модель береміз:
- қақтығысты қалай тоқтату;
- шекараны қалай белгілеу;
- қашан ересекті шақыру керек;
- жағдай қайталанса не істеу керек.
Бұл схеманы бірнеше рет қайталап, бірге пысықтап, талқылау маңызды.
Одан кейін міндетті түрде рефлексия қажет:
- не сәтті болды;
- не нәтиже бермеді;
- саған жеңіл болды ма;
- не сезіндің;
- болашаққа қандай қорытынды жасауға болады.
Дәл осылай дағды біртіндеп қалыптасады:
жағдай — әрекет — түсіну — жаңа мінез-құлық.